هذیانات سپیدیِ وقت سحر:

هذیانات سپیدیِ وقت سحر:

چه شعله ها بگیراند این چشمِ سرخ

چه بوها که نمی گیرم از شانه ات به اتاق

چه جرقه ها پریده از چشمم مدام، که می پرد مدام

پوستینی کهنه دارم

لبهایی کبود و خسته تا شعله بگیراند از تنی

البته پوستهایم همه خسته، نبوده در لبی

پیراهنی

پوستی دارم غریب

شهود: نور مرده در پشتِ پنچره از خوابِ مستی

از سر رفتن (پنج)

هایکِ ارمنی، هایکِ شگفت انگیز، ریشوی دوست داشتنی، تا یک شب ما را خنداند. آروغ می زد و از موسیو گفتنش ما ریسه می رفتیم. تعمیرکار بود، دکور تئاتر ردیف می کرد برای ارمنی های تئاتری، عرق می گرفت و مثل سگ می خورد، مسافرکش بود، سردخانه کار کرده بود چند سال، کتاب می خواند و ...

هایکِ ریشو، با شکم گنده ی عرق خوری، با بوی عرقی که از بیست متری می آمد، گوشه ی پارک ناپیدا شد، ما ماندیم و میز شطرنج و ساعت دیروقت...

با اصفهان و هایک، باز هم یکدفعه چشمم درد می گیرد... یک سطر نوشتن و نگاه به مونیتور، زجر دارد... لعنت به این قرص ها...

باور نمی کنم هنوز

...

باور نمی کنم هنوز، استاد اصفهانی لعاب کاری، استاد استادان، پیر آنچنان که می باید رفت لابد، آن هم زمانی که سالهاست رنگِ آبیِ یگانه ای را برای لعاب می دانی، فقط تو می دانی و لاغیر، و بسیاری منتظرِ واسپاریِ آن به شاگردی یا دوستی، یا هرکس که رنگ بی مثال را در سینه اش نگاه دارد، آن وقت یکدفعه می بینی باید رفت، و می روی، پیش از آنکه بدانی با مرگ چطور شطرنج بازی باید کرد، یا ببازی، و رنگ آبیِ فیروزه ایِ یگانه هم برمی گردد به جوهر "آبی" تا غبارخوانی پیدا شود و رمز بخواند از این رد غبار و مور...

..


* مرگ با شوالیه شطرنج می بازد در "مهر هفتم" برگمان، اما پیشنهاد را شوالیه می دهد نه مرگ.
** خطی داریم "غبار" ، نه هر کس می نویسد و نه هر کس می خواند، اینطور می گویند، اما حضورش در زبانم را مدوینم به مزاجیِ شاعر... غبارخوانی ست این فرزانه...

اگر دروبین... (دو)

اگر دروبین... (دو)

ایستگاه مترو هفت تیر، منتظر قطار آخر، بیرون باران می آمد، سکوی روبرو یک ردیف صندلی چهارتایی زرد، اگر دوربین داشتم قاب را از راست می بستم به سطل زباله ی دیواری با پلاستیک آویزان زرد، از بالا یه تابلوی هفت تیر میان کادر، از پایین به لبه ی سکو که پاخورده بود و ساییده، و از راست به تابلوهای راهنمای سه گانه: پله برقی، تلفن و سرویس بهداشتی.

و در میان اینها، 4 نفر روی صندلی ها نشسته، غمگین، خوابالود، چیزی شبیه تابلوی "سرخوردگان" فردینان هودلر، یک نفر هم با پلاستیک ابزار کارگری نشسته روی زمین، انگار روی توالت نامرئی نشسته باشد

*لینک تابلو را پیدا نکردم. چهار نفر با لباس سیاه نشسته اند روی نیمکت، یا پنج نفر. افسردگی و یاس می بارد. کتاب تاریخ هنر مدرن نوربرت لینتون، ترجمه علی رامین، یک جایی این تابلو را دارد. این تابلوی هودلر شبیه هست ولی خودش نیست

به لطف آن لاین آرزوی عزیز پیدا کردم. سردرِ متن.

از سر رفتن (سه)

از سر رفتن (سه)

جهت ها را گم کرده بودم در رخت خواب، در تهران، پوست آنچنان که پوست پرتقال ها در آفتاب خشک می شوند، دور افتاده بود از بدنم، ماسیده...

صدای شجریان از بادِ عصر جمعه می آمد و سعدی می خواند، لا به لای بادی که میانِ ساختمان های بلندِ این حوالی می پیچد از سمتی که گم کرده بودم...

به پهلوی دیگرم خوابیدم، شاید بعد از ظهر تمام شود، چندباری موبایل از جایی توی اتاق صدا داد و تمام شد...

بادی که صدای شجریان را می آورد، لباس های خیس را روی بند رختها تکان می داد، پیراهن ها، شلوار، مانتوی سیاهِ رنگ افتاده، زیر پیراهن خشک و یک عالمه لباس زیرِ لک افتاده در عصر جمعه...

پادگانی ها (پنج) ... بدون ترتیب

پادگانی ها (پنج)

بدون ترتیب

.

چهار انگشت بالای لبه ی پوتین همیشه می خارد

جای گتر قرمز است، حتی در باد خنکی که نصف شب از سمت چنارهای پشت بهداری می وزد،

حتی وقتی جوراب و گتر را شل کرده ام، می خارد...

جلوی پلی تکنیک از هم جدا شده ایم. گلوی همه مان گرفته بود، صدای خشدار زنی گفت نروید، شما نروید، بگذارید پیرها بروند، صدای همه گرفته بود، موبایل ها بدون آنتن، جوان قد بلند وقتی صدایش را بلند می کرد دهانش به آسمان بود...
بوی گاز اشک آور میداد کوچه، اما امن بود، در را باز کردیم، کسی در حیاط نبود، بچه های دانشگاه تهران در طالقانی را شکسته اند...
ماسک سفیدش را انداخت توی سطل زباله. صدایش از گلو بالا نمی آمد. گفت خرابم، خبر جدید چیه؟ آب می خواستم، آب خنک، زانوهایم تا نمی شد، گفت دیشب توی بارون چیکار کردی؟ من برگشتم ولی تو نبودی...
پاهایم را دراز کرده ام. زانوی راستم درد می کند. زانوی چپم زق زق...